Jeśli decydujemy się przygarnąć szczeniaczka, tresurę warto zacząć jak najwcześniej, najpoprawniej między drugim a szóstym miesiącem życia, jak pies nie jest jeszcze obarczony niewłaściwymi nawykami, przyzwyczajeniami, działaniami instynktownymi, te bowiem zdecydowanie trudniej jest poprawiać, choć nie jest to bezsprzecznie niemożliwe. Nauczanie szczeniąt – tak bardzo chętnych do nauki i chłonących wszelkie bodźce – odbywa się zwykle w formie zajęć grupowych, swoistego psiego przedszkola, a po pewnym czasie szkoły, dzięki czemu psiaki poznają się z pozostałymi osobnikami w podobnym wieku – choć niekiedy bardzo różnymi, o różnym temperamencie – i nauczą się, jak z nimi współistnieć, jak unikać spięć. Po prostu pojmują psi świat, w którym przyjdzie im się odtąd obracać. Z pewnością tresurze poddawane mogą być też psy starsze, przy czym w tym przypadku częściej sugeruje się szkolenie indywidualne (choć grupowe absolutnie nie jest wykluczone), dojrzały pies ma bowiem już swoje przyzwyczajenia i niekiedy początkowo trudniej mu odnaleźć się w grupie wychowawczej.
Profesjonalnie przeprowadzone szkolenie pod okiem doświadczonego i wykwalifikowanego tresera to prosta droga do poczucia bezpieczeństwa zarówno dla nas jako właścicieli, jak i dla samego psiaka. Bardzo młody czy nieco starszy, w nowym miejscu pies nagle styka się z obcym środowiskiem, obcymi ludźmi i musi sobie z tym jakoś radzić.